Het voelt als familie! Ineke Munscher vertelt

U bevindt zich hier: Home | Wie zijn wij | BovenIJ-geschiedenis | Jubileum 25 jaar BovenIJ | Het voelt als familie! Ineke Munscher vertelt

Het voelt als familie! Ineke Munscher vertelt

Een warm en gastvrij onthaal in de flat tegenover het BovenIJ ziekenhuis. Koffie met appelgebak. We zijn op bezoek bij Ineke Munscher, buurtbewoonster, patiënt, vrijwilliger. Een hoop relaties ten opzichte van het ziekenhuis. Wat kan zij vertellen over de zorg en de functie van het ziekenhuis voor de buurt?

“Ik kwam in 1966 in De Banne wonen, als één van de eerste bewoners. Van het BovenIJ was nog geen sprake, mijn ziekenhuis was het ZAN. Op die plek" – ze wijst naar het huidige BovenIJ ziekenhuis – "was een jachthaventje met allemaal plezierbootjes."

Ineke heeft alles zien opbouwen. In die tijd had ze nog een jong gezin en zag ze bij ieder wandelingetje de voortgang van de bouw.

"Toen alles eenmaal klaar was had ik er nog niet veel mee te maken: mijn gezin en ik waren gezond, gelukkig. Wel vond ik het een enorm geruststellend idee dat er een ziekenhuis met een spoedeisende hulp om de hoek was.
En inmiddels vind ik het heel vanzelfsprekend: het stadsdeel groeit enorm, er komen steeds meer wijken bij, steeds meer scholen ook. Dat maakt dat ik het echt noodzakelijk vind dat er een ziekenhuis is. Stel de IJtunnel is dicht, er is een ongeluk op de Ring Amsterdam, en er overkomt je iets ernstigs, dan moet je er toch niet aan denken dat je ver weg moet?”

“Als je wat ouder wordt, dan speelt afstand een grote rol. Je moet verder reizen, het parkeergeld loopt enorm op. Als we voor 1 dag in de VU moeten zijn voor onderzoek voor mijn man, dan zijn we meer dan 30 euro kwijt. Dus gaan we met openbaar vervoer. Maar als het hier kon, had ik die hele reis niet ondernomen.”

Ineke heeft het zelf ook flink voor haar kiezen gehad. Blinde darm, borstkanker, nieuwe heup, en daarna ook nog wondproblemen. “In de periode van borstkanker dacht ik: als alles achter de rug is, ga ik wat terug doen voor het ziekenhuis. En zodoende ben ik nog steeds vrijwilliger”, vertelt Ineke geëmotioneerd.
“Soms hoor je ook wel minder goede verhalen. Dat iemand heel veel pijn heeft gehad bijvoorbeeld. Toen stond de morfinepomp op zijn hoogst, maar de pomp was niet goed aangesloten. Mag niet gebeuren natuurlijk. Toch probeer ik dan erop te wijzen dat ze dat moeten aankaarten daar waar het gebeurt. Dan kan het verbeteren.”

“Als ik als patiënt niet tevreden zou zijn, dan zou ik het niet zo lang volhouden als vrijwilliger. Het voelt als familie! Als vrijwilliger van het ziekenhuis spreek ik ook veel andere mensen en ik merk dan dat ook mensen uit de regio voor het BovenIJ kiezen. Dus die regiofunctie heeft het ziekenhuis heel sterk. Ik hoop dat het BovenIJ ziekenhuis lang kan blijven bestaan, met goede artsen en de geweldig lieve verpleegkundige zorg.”

Wilt u deze pagina delen via Social media? Klik dan hier.

Cookie Policy

Deze site gebruikt cookies om ervoor te zorgen dat we u de best mogelijke ervaring geven.
Strict noodzakelijke cookies
Deze cookies zijn strikt noodzakelijk om over de site te navigeren, of om te voorzien in door u aangevraagde faciliteiten.
Functionaliteitscookies
Deze cookies verbeteren de functionaliteit van de website door het opslaan van uw voorkeuren.
Prestatiecookies
Deze cookies helpen om de prestaties van de website te verbeteren, waardoor een betere gebruikerservaring ontstaat.
Online surfgedrag gebaseerde reclame cookies
Deze cookies worden gebruikt om op de gebruiker toegesneden reclame en andere informatie te tonen.
Meer weten...