Dag in, dag uit leven met diabetes

U bevindt zich hier: Home | Patiënt | Patiënteninformatie overzicht | Patiënten vertellen | Dag in, dag uit leven met diabetes

Dag in, dag uit leven met diabetes

Anderhalf was Tom. Zijn moeder vond hem al een paar dagen flink vervelend. Dreinerig, niks was goed en vooral heel veel dorst. Alleen maar drinken, niet willen eten. “Toen ging er een lampje branden”, vertelt de moeder van Tom. En dat was maar goed ook. Tom bleek een glucosewaarde van 31,8 te hebben, daar waar tussen de 4 en 8 goed is. Vanaf dat moment verandert hun leven.

Tom

Tom

“In het begin gaat het in sneltreinvaart. Je kind wordt opgenomen, je leert prikken, omgaan met spuiten en doseringen en pas thuis komt het besef: mijn kind heeft iets wat nooit meer weggaat. Ieder feestje, iedere vakantie, ieder dagje weg. Leven met diabetes is een feit.”

Tom is inmiddels 10 jaar en denkt zelf dat hij het zich herinnert sinds zijn vijfde. “Hé, dacht ik, die andere kinderen spuiten nooit, en ik wel, waarom is dat? Wat is er allemaal aan de hand?” Ook de wijkverpleegkundige kwam op school om de insuline in de gaten te houden. Nu hij groter is hoeft dat niet meer en kan hij de pomp die hij heeft zelf instellen en bedienen.

Als tienjarige weet hij moeiteloos op te sommen wat snelle en langzame suikers zijn, en wanneer hij wat nodig heeft. “Als ik op de grond val vanwege te lage suikers, dan moet ik dus iets hebben wat snel opgenomen wordt. Limonade smeren in mijn wangen bijvoorbeeld, maar dat vind ik echt heel vies.”

Vrijheid door de pomp

In het begin hield zijn moeder lijstjes bij van hoeveel koolhydraten in het eten zaten, met allerlei ingewikkelde rekenformules. En dan moest je daarna zelf spuiten. Inmiddels heeft Tom een pomp. Uit die pomp komt een slangetje wat in Tom zijn lichaam zit. Voordat je gaat eten voer je de  koolhydraten in en de pomp rekent dan uit hoeveel insuline erbij moet. Een stuk eenvoudiger dan altijd maar moeten spuiten. “Dat geeft een stukje vrijheid terug, toch blijft het altijd in je leven. Diabetes dag in dag uit. Er is geen dag meer zonder. Vroeger had ik een ingebouwde klok, mijn telefoon was heilig; ik moest bereikbaar zijn.”

Schoolkamp

Een mijlpaal was schoolkamp. Voor het eerst ging Tom “alleen” weg, zonder vader of moeder. Ook voor zijn moeder was de uitdaging groot. Zij boekte een aantal dagen Texel, in de buurt van het schoolkamp. “Mocht er iets zijn, dan ben ik in de buurt. Maar ik heb me niet hoeven laten zien, heerlijk dat het goed ging.”

Tom vindt het zeker niet leuk, maar is er nu wel aan gewend. “Het is gewoon zo”, zegt hij nuchter. Hij laat zich zo min mogelijk belemmeren. “Het is iets wat je krijgt en ik moet het er maar mee doen”. Wijze woorden voor een jongen van tien. Hij zit op voetbal en staat aan de vooravond van een belangrijke wedstrijd die ze mogen spelen in het stadion van Volendam. Sporten doet hij dus gewoon. Wel met pomp, die wat verstopt zit onder een knieband die hij om zijn bovenbeen draagt. Hij is zo fanatiek dat hij veel adrenaline aanmaakt. Sporten zonder pomp is dan geen optie.

Hoop is er ook nog. Hoop op verdere ontwikkelingen dat het leven met diabetes nog draaglijker maakt. “Ik kan er best oud mee worden, maar bij alles wat ik doe moet ik er rekening mee houden.”

Wilt u deze pagina delen via Social media? Klik dan hier.

Cookie Policy

Deze site gebruikt cookies om ervoor te zorgen dat we u de best mogelijke ervaring geven.
Strict noodzakelijke cookies
Deze cookies zijn strikt noodzakelijk om over de site te navigeren, of om te voorzien in door u aangevraagde faciliteiten.
Functionaliteitscookies
Deze cookies verbeteren de functionaliteit van de website door het opslaan van uw voorkeuren.
Prestatiecookies
Deze cookies helpen om de prestaties van de website te verbeteren, waardoor een betere gebruikerservaring ontstaat.
Online surfgedrag gebaseerde reclame cookies
Deze cookies worden gebruikt om op de gebruiker toegesneden reclame en andere informatie te tonen.
Meer weten...